gece çıkmaları ve çocukluk sakatlanmaları.

hani böyle otuz yaşındasındır ve kendi otuz yaşına geldiklerini tam anlamıyla sindiremeyen aşırı enerjik arkadaşların ya da o sıralar "belki gece güzel biter" düşüncesiyle iki birayla bütün hayatını anlattığın şahsi arkadaşın haftasonu dışarı çıkmak için gereksiz ötesi ısrar eder ve sen de "lan belki de sandığım kadar otuz yaşında değilimdir" diyerek gaza gelirsin ve mevzubahis haftasonu eve gece üç otuz sekizde leş gibi sigara kokusu ve mide bulantısı başlangıcıyla dönersin de alkole ve gece dışarı çıkmaya uzun uzun tövbeler edip yastığın soğuk tarafına yüzünü bastırmak suretiyle bütün dünyan dönerken uyumaya çalışırsın ya.

hani çocukken beden dersindesindir, hava buz gibidir, koca spor salonunda götün donuyodur ve bedenci sözlü yapmaya karar vermiştir, bir önceki hafta çalıştırdığı göğüs pas, yerden pas, baş üstü pası gibi basketbolun en temel, en gerizekalıya bile anlatsan anlayacağı bazı teknikleri bu hafta soracaktır ve herkesi dörderli gruplara ayırmıştır ve grupları ikişer ikişer karşı karşıya gelecek şekilde dizmiştir (bunu yaparken ne de bomboş bi gurur duymuştur) ve sıra senin başını çektiğin grubun karşısındaki gruba gelmiştir de topu eline alan gerizekalı ötesi çocuk belki de kendini göstermek, birilerine, bir yerlere kabul ettirmek amacıyla, sakince atması gereken pası bütün şiddetiyle çıkarmış ve sen o sırada karşılama için iki elini de öne uzatmış beklerken o basket topu hızla gelir de muhtemelen orta parmağına dik şekilde sertçe çarpar ve parmağının eklemi kırılır ve iki hafta atelle gezersin ve bu yüzden o iki hafta boyunca hayattan gram zevk alamazsın ya.

ne bileyim işte böyle şeyler olur yani hayatta. çok şey yapmamak lazım. sakin düşündüğün zaman sinirlenmiyosun da bi an için şakaklarına vuruyo gibi oluyo. o sıkıntı.

sevgilerimle,
daçe.