şampiyonluk maçı dönüşü.

hani tuttuğun takımın şampiyonluk maçını yerinde izlemek için stadyuma gitmişsindir, aylardan mayıstır, hava kekremsi denilebilecek boyutta sıcaktır, hatta hava o kadar sıcaktır ki bazı göbekli ve terli amigolar çoktan üstünü çıkarmış ve topluluğu gaza getiren ana avrat içerikli tezahüratlarla tempo tutturmaya başlamıştır, o sırada sen de moda girmiş ve formanı, atkını, ne bileyim fanatik funitik ne kadar itemin varsa hepsini giyinip tezahürata eşlik ediyorsundur, yavaş yavaş oyuncular sahaya çıkar, aralarında en sevdiğin oyuncuyu görürsün, dizlerini göğsüne çekip sıçramak suretiyle ısınmak için ekzorsist hareketler yapıyodur, sen o hareketleri justin bieber hayranı on yaşında profesyonel bi youtuber gibi zevk-ü sefa dolu gözlerle izlersin, sonra iyiden iyiye maç başlar, herkes aşırı gergindir, derken o sıra daha maçın on altıncı dakikasında falan senin o hayranı olduğun oyuncuya taban girerler ve bunu yapanlar tek bi sarı kartla bu işten paçayı kurtarırken sen o oyuncunun yedek kulübesine doğru sekerek ilerlediğini ve yerine kıtipiyoz bi gencin girmek için hazırlandığını görürsün ve tüm bunlar o an hayattan aldığın keyfi yeterince baltalamamış gibi bi de ayda yılda bi gittiğin maçtan mağlubiyetle ayrılırsın ve gece o hüzün ve terlemişlikle 00:30 kamil koç ankara otobüsüne binersin de tam her şeyi unutup artık mutsuzluğunu düşünmemek için uyumaya çalışırken önündeki televizyon mu neyse o ekranın ışığı bi türlü kapanmaz ya.

ha sen bi de "madem uykumuz kaçtı, okey bu da kapanmıyo, bari bi film izleyeyim" dersin ama bu sefer de kulaklık ya az çalışır ya da hiç çalışmaz ya.

abi niye var böyle şeyler good lord ya.

sevgilerimle,
daçe.